Hicri 61 yılında bu günlerde… Hz.Zeyneb-i Kübra, İbn-i Ziyad’ı ve meclisindekileri azarladıktan sonra…

Siyer erbabı H.61 yılında Muharrem ayında bu günlerde yaşananlar ile ilgili şunları aktarıyor:

İbn-i Ziyad, Nahîle’deki kampından geri dönüp Kûfe’deki Valilik Sarayı’na girince Hz.İmam Huseyn’in _{(Allah’ın selâmı üzerine olsun)} mübarek başını önüne koydurttu. Sonra da bir değnek alıp O’nun mübarek dudaklarına vurmaya başladı.

Bunun üzerine Zeyd b. Erkam şöyle dedi: “Kaldır o değneği o iki dudaktan! O’ndan başka bir ilah olmayan Allah’a yemin olsun ki; Allah Resûlü’nün iki dudağını o iki dudağı öperken gördüm!” Sonra ağladı. Bunun üzerine İbn-i Ziyad O’na dönüp şöyle dedi: “Allah senin gözünü ağlatsın! Bunayıp aklı gitmiş bir ihtiyar olmasaydın senin boynunu vurdururdum!”

“Ey Araplar bugünden sonra kölesiniz. Fatıma’nın oğlunu öldürüp Mercane’nin oğlunu başınıza geçirdiniz. O da iyilerinizi öldürüp kötülerinizi köle ediyor, siz de zillete razı olmuşsunuz. Kahrolsun zillete razı olan topluluk!”

Özellikle de Hz.Zeyneb-i Kübra’nın _{(O’na selâm olsun)} onunla konuştuktan sonra halkı bağrış çağrışını ve etrafında oturanların gürültüsünü fark eden İbn-i Ziyad; Kûfe’deki Mescid-i Azam’ın yanındaki eve esirleri hapsetmesi için polislere emir verdi. İbn-i Ziyad’ın bekçisi şöyle anlatıyor: “Onları hapse atmayı emrettiğinde oradaydım. Kadınların ve erkeklerin onların etrafına toplanıp ağladığını ve yüzlerine vurduğunu gördüm.”

Bunun üzerine Hz.Zeyneb _{(Allah’ın selâmı üzerine olsun)} şöyle buyurdu: ‘Yanımıza efendisinden çocuğu olmuş cariye dışında hiçbir Arap kadın girmesin. (Sadece onlar girebilir); zira onlar (cariyeler) de esir edilmişlerdir, biz de esir edildik.’

Bu söz şöyle açıklanıyor: Çünkü esîr edilmiş bir kadın esaretin acı tadını ve sıkıntılarını bilir; ‘oh gördün mü, neler geldi başınıza’ gibi yerilmiş sözler söyleyip esirlerin daha fazla canını yakmaz.

İbn-i Ziyad bir kez daha esirleri sarayına çağırttı. Kadınlar içeri alındığında önünde Hz.Huseyn’in _{(O’na selâm olsun)} başını gördüler. Mübarek baş parıl parıl parıldıyor, nuru göğün karnına doğru yükseliyordu…